happiness is

The man and his black shirt.

 

เป็นปกติของชีวิตมนุษย์ที่มีเมโลดี้ชีวิต บรรเลงไปแบบซ้ำๆ แบบผม ต้องค้นพบว่า

ชีวิตของตัวเราเองไม่ต่างกับเพลงฮิตเพลงหนึ่งที่ถูกเปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนในที่สุดเพลงที่เคยเพราะก็กลายเป็นความน่าเบื่อ

ชีวิตผมไม่มีอะไรมาก นอกจากตื่นนอนขึ้นมา ดื่มน้ำ ไปทำงาน ดื่มกาแฟ

ทำงาน พักเที่ยง ทำงาน เลิกงาน วิ่ง อ่านหนังสือ ทำงาน นอนหลับ

ความสุขเล็กๆน้อยๆของผมคือการเดินเลือกหาซื้อเสื้อยืด

 

เขาบอกว่าเสื้อยืดที่เราใส่อยู่นั้น เป็นตัวแทนที่แสดงออกถึงตัวตนของเจ้าของเสื้อว่าเป็นคนอย่างไร

ส่วนใหญ่ก็อาจจะจริงอย่างเขาว่า หลายคนเคยทักว่าผมใส่เสื้อผ้าที่ไม่ยอมโตเสียที

เพราะเสื้อยืดของผมส่วนใหญ่ จะมีทั้งมิคกี้เม้าส์ โดเรม่อน และส่วนใหญ่จะเป็นลายที่ไม่ซ้ำกับชาวบ้าน

เพราะยังไม่อยากกลืนหายไปกับโลกใบนี้ อย่างน้อยก็ขอมีพื้นที่สำหรับประกาศความเป็นตัวของตัวเอง

แม้จะเป็นเพียงลายสกรีนบางๆบนเสื้อยืด 1 ตัวก็พอใจแล้ว

 

วันนี้เมื่อไปเลือกซื้อเสื้อยืดที่ร้านประจำ อีกครั้ง พี่เจ้าของร้านก็เข้ามาทักว่า “พี่ถามอะไรหน่อยสิ

เห็นน้องชอบซื้อแต่เสื้อสีขาว รู้ไหมว่า ผู้ชายใส่เสื้อสีขาว เป็นผู้ชายโรแมนติค จริงหรือเปล่า

แต่พี่ก็ถามใครหลายคนแล้วนะว่าเป็นอย่างนั้นจริงไหม เขาบอกว่า จริง”

 

ผมยิ้มตอบ เพื่อขอเวลานั่งทบทวนชีวิตว่า วินาทีไหนบ้างที่ผมเป็นคนโรแมนติค

แต่เอาเข้าจริงๆแล้ว เมื่อลองดูในตู้เสื้อผ้า แม้บางตัวจะหมองไปบ้าง แต่ส่วนใหญ่เป็นเสื้อยืดสีขาวอย่างเว่าจริงๆ

 แต่ถ้ามันจะเป็นเหตุผลเพื่อการันตีว่า ผมเป็นคนโรแมนติค ผมไม่แน่ใจ

 

สัปดาห์ก่อนหน้า ได้มีโอกาสไปฆ่าเวลาที่ห้างเก่าแก่ของเชียงใหม่ จุดประสงค์หลักๆแล้วก็คือไปดูเสื้อยืดลายใหม่ๆ

ระหว่างที่จะก้าวขึ้นบันใดเลื่อนจากชั้น 1 ขึ้นสู่ชั้น 2 สังเกตว่าข้างๆมีวัยรุ่นประเทศเพื่อนบ้านชาย-หญิง

ที่คงแอบเข้ามาทำงานในเชียงใหม่ แต่งตัวมอซอนิดๆ สังเกตจากท่าทางแล้วน่าจะเป็นคนรักกัน หลังจากก้าวขึ้นบันไดเลื่อนไปแล้ว

 ผมได้ยินเสียงกระซิบอะไรบางอย่างดังมาจากข้างหลัง จึงรีบหันกลับไปดู

 

ก็เห็นว่าน้องผู้ชายคนนั้นเดินขึ้นบันไดเลื่อนมาคนเดียว ส่วนน้องผู้หญิงยืนอยู่ตรงบันไดเลื่อนชั้น 1 ไม่ได้ก้าวขึ้นมาตาม

เสียงกระซิบที่ว่านั้น คือน้องผู้หญิงบอกแฟนตัวเองประมาณว่า “ขึ้นบันไดเลื่อนครั้งแรก ขึ้นไม่เป็น”

น้องผู้ชายคนนั้นเดินนำหน้าผมขึ้นไปอีก 2-3 ขั้น สายตาชะเง้อมองลงไปหาแฟนตลอดเวลา

 

ผมนึกถึงหนังเรื่องสุดเสน่หา ของคุณเจ้ย สารภาพไว้ก่อนว่ายังไม่เคยดู เพราะไม่ชอบหนังอาร์ตประเภทนี้

แต่เพื่อนสนิทที่มีเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ เคยดูมาก่อน บอกว่าควรหามาดูและขะยั้นขะยอให้ผมดูให้ได้

เพราะเป็นหนังอาร์ตที่ดี เนื้อเรื่องโดยรวม จำได้คร่าวๆ ก็ประมาณว่าเป็นเรื่องของสาวไทยธรรมดาๆในชนบท

 ไปรักกับแรงงานพม่าที่ลักลอบเข้าเมืองมาทำงานในไทย มีป้อนส้มให้กันทาน และสุดท้ายก็คือเซ็กส์

(มันย้ำเรื่องนี้เพราะรู้ว่ามันน่าจะจูงใจให้ผมดูได้)

 

ผมจำที่มันเล่าให้กันมาอีกที ผิดถูกไม่แน่ใจ แต่จนถึงทุกวันนี้ผมก็ยังไม่เคยดูและไม่คิดที่จะดู

แต่ผมถามเพื่อนว่า เพราะอะไร ผมจึงต้องดูหนังเรื่องนี้ เพื่อนผมตอบสั้นๆแต่ผมดันจำได้ดี เพื่อนบอกว่า

“หนังบอกให้รู้ว่า ไม่ว่าจะยากดีมีจนแค่ไหน เป็นคนยังไง แต่คนเราทุกคนก็มีสิทธิที่จะมีความรัก”

 

(เรื่องย่อจากเว็บแมงป่อง : รุ่งรอวันที่จะได้อยู่ในอ้อมแขนของมิน หนุ่มพม่าคู่รัก ที่หลบหนีเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมายอย่างเปี่ยมสุข 

เธอจ้างป้าอรให้ดูแลมิน ระหว่างที่เธอหาสถานที่ สำหรับการแบ่งปันความสุข แต่ความสุขที่เธอต้องการนั้น จะมีผลตามมาเป็นอย่างไรบ้าง

 ...นั่นคือคำตอบ ที่รออยู่ในภาพยนตร์เรื่องนี้ เรื่องราวทั้งหมดของ "สุดเสน่หา" เริ่มต้นในบ่ายวันเสาร์ เมื่อจากที่ทั้งสอง ได้พามินไปหาหมอ 

เพื่อตรวจดูอาการที่เกิดจากความผิดปกติของผิวหนัง แต่ดูเหมือนป้าอรจะไม่พอใจผลการรักษา เธอจึงคิดหาทางรักษามินด้วยตนเอง

โดยเธอได้แวะซื้อส่วนผสม สำหรับทำครีมรักษาผิวให้กับมิน ที่ตลาดระหว่างทางไปที่ทำงานของสามี

บ่ายวันนั้น มินได้พารุ่งไปเที่ยวในป่า สถานที่ที่พวกเขารู้สึกมีอิสระ ในการแสดงออกซึ่งความรักอย่างเต็มที่)

 

ผมขอให้มันอธิบายให้ฟังว่า ประโยคนี้หมายความว่ายังไง มันก็บอกว่า ถ้าเป็นผม การแสดงออกว่าผมชอบใคร

ผมก็อาจจะพาเขาไปดูหนัง กินข้าว กินอาหารหรูๆ แต่ถ้าเป็นแบบสองคนในเรื่องสุดเสน่ห์หา

คือ เรามีขีดจำกัดที่จะแสดงความรักให้คนอีกคนด้วยการแกะส้มให้อีกคนหนึ่งทาน แค่นั้น

 แม้วิธีการต่างกัน  แต่ความรู้สึกร่วมเหมือนกัน แล้วมันจะต่างกันตรงไหน

 

มันอาจจะเป็นการแสดงออกความรักบริสุทธิ์และจริงใจแบบบ้านๆ แต่มันก็เป็นสิ่งที่หลายคนไม่เคยได้รับ

 

น้องผู้ชายคนนั้น รีบเดินขึ้นไปชั้น 2 ให้เร็วที่สุด ก่อนจะหันกลับมามองแฟนเป็นระยะๆ ผมจำได้ว่าตาเขาที่มองกัน

มันแสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใย แอบขำนิดๆตอนน้องผู้ชายตะโกนกลางห้างแกมดุ บอกให้น้องผู้หญิงรอตรงที่เดิม

 ห้ามไปไหน ก่อนจะวิ่งวนไปอีกฝั่งเพื่อรีบลงบันไดเลื่อนมาหาน้องผู้หญิงที่ชั้นล่าง เมื่อขึ้นบันไดเลื่อนไปจึงถึงชั้น 4

แล้วหันกลับลงมามอง ก็เห็นน้องผู้ชายจับมือน้องผู้หญิงไว้ ขณะทั้งคู่เดินขึ้นบันไดเลื่อนพร้อมกัน

 

จำได้แม่นว่าน้องผู้ชายที่ไม่ใช่คนไทยคนนั้นใส่เสื้อสีดำ ดังนั้นทฤษฏีที่ว่าผู้ชายชอบใส่เสื้อสีขาวเป็นคนโรแมนติคนั้น

อาจจะไม่ถูกเสมอไป ผมจึงเลือกที่จะไม่ตอบคำถามนี้

แต่มันก็สามารถพิสูจน์ทฤษฏีความรักของเพื่อนผมที่วนเวียนอยู่ในหัวของผมมาหลายปีได้

 

“คนเราทุกคนมีสิทธิ์ที่จะมีความรัก“

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความจำสั้น แต่รักฉันยาว

 

ฟังเขาเล่ามาว่า ปลาทองมีความจำสั้น คือจำได้เพียง 2 วินาที แล้วมันก็ลืม

หลายคนบอกว่า มันก็น่าจะเป็นสัตว์ที่โชคดี ที่สามารถตื่นเต้นกับสิ่งต่างๆรอบตัวได้ตลอดเวลา

ต่อให้เป็นสิ่งเก่าๆที่คุ้นตาอยู่ทุกวันทุกวินาที

แม้จะชอบวิทยาศาสตร์ แต่ว่าผมก็ไม่เคยค้นหาว่า ทำไมปลาทองจึงจดจำได้เพียงแค่ 2 วินาที

แต่อย่างน้อยมันก็โชคดี ที่….. มันมีความสุขอยู่ในกรงที่กักขังมันไว้

 

วันหนึ่ง ระหว่างที่ขับรถอยู่ภายใน เมืองเชียงใหม่ เพื่อนร่วมงานก็เปรยขึ้นมาว่า

“เชียงใหม่นี่สวยเนอะ ในขณะที่คนอื่นเขาต้องเดินทางมาเที่ยวที่เชียงใหม่ แต่เรานี่โชคดีว่ะ ไม่ต้องเดินทาง ออกจากบ้านปุ๊ปก็ถึงเลยเชียงใหม่ คิดเหมือนกูป่ะ”

 

คำถามนี้เป็นคำถามที่มีคำตอบอยู่ในตัวอยู่แล้ว แต่เมื่อเพ่งมองไปยังใบหูกวางที่กำลังหล่นลงอย่างช้าๆ ก่อนน้ำในคูเมืองตอบรับจังหวะกระทบน้ำของใบไม้เบาๆ และฉุดให้จมลงไป สำหรับคนที่ฝังอยู่กับอดีต เชียงใหม่ก็ไม่ต่างจากกรงขนาดใหญ่ที่ขังเราไว้ อยู่ในความหอมหวานของความทรงจำ จนสุดท้ายกว่าจะรู้ตัว เราก็หมดเรี่ยวแรงที่จะหลุดพ้นมันออกไป  

 

“บางทีถ้าเลือกได้ ก็อาจจะไม่อยากอยู่” ผมตอบ

 

ผมนึกถึงหนังเรื่อง Reign Over Me (แสดงนำโดย อดัม แซนด์เลอร์) จากเหตุการณ์ 9/11 ทำให้ หมอทันตฯที่ชื่อ ชาลี สูญเสียภรรยาและลูกๆไปในเหตุการณ์นั้นทั้งหมด หัวใจที่สูญสลาย ทำให้เขาเลือกที่จะปิดกั้นตัวเองออกจาก ผู้คนที่เขารู้จัก เลือกที่จะจมอยู่กับตัวเอง ลาออกงาน ขังตัวเอง เล่นเกม แต่งห้องใหม่ ทุกๆ 3 เดือน หลายพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปทำให้คนรอบกายเขา คิดว่าชาลีเสียสติจากการสูญเสียครอบครัว

 

ในที่สุด เขาถูกส่งตัวขึ้นศาลหลังจากมีพฤติกรรมที่ถูกทำให้เชื่อว่าคุ้มคลั่ง เพื่อประเมินผลทางจิต  แต่ในที่สุดเรื่องราวที่ขมวดปมมาตั้งแต่ต้น ก็มาเฉลยในตอนจบ เมื่อความรู้สึกที่ถูกกักเก็บเอาไว้ทะลักออกมา ต่อหน้าพ่อและแม่ของภรรยาที่คอยเป็นห่วงชาลีเสมอ และพยายามพูดถึงลูกสาวของทั้งคู่ที่เสียชีวิตไป ซึ่งมีแต่จะทำเขารู้สึกย่ำแย่ไปเรื่อยๆ

 

เขาแค่เลือกที่จะลบ (Skip) ความทรงจำช่วงที่ดีที่สุดของเขาเอาไว้ เพื่อที่จะไม่รับรู้ว่าเขาเคยมีความสุขมากแค่ไหนเท่านั้นเอง ความสุขที่ย้อนกลับคืนมาไม่ได้ ล้วนมีหนามแหลมคม

 

 “I don't need to talk about her or look at pictures... 'cause the truth is, a lot of times, I see her... on the street. I walk down the street, I see her in someone else's face... clearer than any of the pictures you carry with you. I get that you're in pain, but you got each other. You got each other! And I'm the one who's gotta see her and the girls all the time. Everywhere I go! I even see the dog. That's how fucked up I still am! I look at a German shepherd, I see our goddamn poodle. All right... All right...”

 

“ผมไม่จำเป็นต้องพูดถึงเธอ หรือมองดูรูปภาพ เพราะความจริงคือหลายครั้งผมเห็นเธอบนถนน เวลาเดินไปบนถนน ไม่ว่าจะมองใครผมก็เห็นเป็นหน้าเธอ ชัดเจนยิ่งกว่ารูปภาพใดๆที่คุณพกเสียอีก ผมเข้าใจว่าคุณเจ็บปวด แต่คุณยังมีกันและกัน คุณยังมีกันและกัน ส่วนผมคือคนที่ต้องเห็นเธออยู่กับลูกๆตลอดเวลา ในทุกที่ที่ผมไป ผมเห็นกระทั่งหมาของเรา สภาพของผมมันย่ำแย่ขนาดนั้น ผมเห็นหมาเยอรมันเชพเพิร์ดเป็นหมาพุดเดิ้ลของเรา ….. คุณเข้าใจไหม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ”

 

ซึ่งด้วยความอ่อนด้อยทางภาษา อาจจะทำให้ไม่เข้าใจความหมายที่แม้จริงอย่างเต็มร้อย ในเพลง Love, Reign Over Me ของวง Pearl Jam แต่เสียงของ ผู้ชายที่แผดร้องอย่างคลุ้มคลั่ง เป็นภาษาสากลที่ ผู้ชายทั้งโลกเข้าใจว่า ผู้ชายคนนี้ กำลัง “หัวใจสลาย”   

“On the dry and dusty road
The nights we spend apart alone
I need to get back home to cool cool rain.
I can't sleep and I lay and I think
The nights are hot and black as ink
Oh God, I need a drink of cool cool rain.”

โชคร้ายที่มนุษย์ไม่ได้มีความจำสั้นแบบปลาทอง เพราะแม้ผมและชาลี อยากจะลืมความทรงจำดีๆที่ขังเราไว้ซักแค่ไหน แต่ในที่สุดเราก็ต้องถูกบังคับเลือกให้อยู่กับความทรงจำดีๆเหล่านี้ต่อไป  

แม้ความทรงจำนั้น มันจะทำให้หัวใจเรา…. ปวดร้าวเกินทน”

 

แฮ้ปปี้เบิร์ธเดย์ ทูมี ทูมี้ๆๆๆๆๆๆ

ให้ตายเหอะ เผลอแผลบเดียว อายุ 26 แล้ว

 

คนรักผมเขาถามว่าอยากได้อะไรเป็นของขวัญวันเกิด

 

ผมมานั่งทบทวนชีวิตตัวเอง เพราะคำคำนั้น

ผมต้องการอะไร.... ในชีวิตหลังจากนี้

 

ผมมีงานที่ดี มีชีวิตที่ดี มีสุขภาพที่ดี มีรายได้เข้ามาบ้าง มีรถเป็นของตัวเองแล้ว

มีแปลงต้นไม้บนคอนโด และที่สำคัญผมมีคนรักที่ดี

 

 

อัญเอ้ย

เราอ่ะอยู่บนฟ้า ยังอิจฉาแกเลยว่ะ

ขนาดเทวดาของแกยังตั้งคำถามกับชีวิตอยู่ทุกวันเล้ย ว่าจะไปทางไหนต่อดี

บนฟ้าอ่ะ ลมมันแรง ปีกอ่อนๆอย่างเราอ่ะ มันได้แต่ลู่ตามลมเท่านั้นและ

 

คำคมบนขวดเหล้ามีอยู่ว่า

 

มนุษย์มีสองอย่างคือ

ทำไม่ได้ หรือ ไม่ได้ทำ

 

โชคไม่ดีที่เราชอบเล่นการพนัน

เราเลยต้องลองทุกอย่าง

 

ขอบคุณนะ

 

เรื่องสั้นระหว่างทาง

ดอยนางนอน ความรักเราตายแล้วหรือ

 

 

ตัวเลขบนหลักกีโลเมตร ที่ชี้ไปยัง อ.แม่สาย ค่อยๆลดลงไปเรื่อยๆ

แต่หลักกิโลเมตรเส้นทางการเดินทางของผมก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆเช่นเดียวกัน

 

บนถนน จากตัว อ.เมืองเชียงราย ถึง อ.แม่สาย มีสิ่งที่น่าสนใจอยู่ตลอดทาง

ตั้งแต่ภาพบรรยากาศสวยๆ ของ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง แผงขายสับปะรดนางแล

ที่รสชาติอร่อยเหมือนขนมหวาน บางช่วงของเส้นทาง ก็เผยให้เห็นทิวเขาสวยๆ มีจุดจุดหนึ่ง

ที่คนในพื้นที่บอกให้ผมลองสังเกตดูทิวเขาช่วงหนึ่ง ซึ่งจะมีรูปร่างลักษณะคล้ายผู้หญิงนอนตะแคงอยู่

หลายคนบอกว่าเธอกำลังตั้งครรถ์

 

เรื่องราวเริ่มต้นจาก ความรักของเจ้าหญิง ผู้สูงศักดิ์เมืองเชียงรุ้ง สิบสองปันนา ที่ตกหลุมรักหนุ่มเลี้ยงม้าในวัง

 แต่ด้วยฐานะที่แตกต่างทำให้ความรักของทั้งคู่ กลายเป็นความรักต้องห้าม ทางออกของความรัก

นั่นก็คือหายตัวไปจากโลกใบนี้ หลบหนีไปให้ไกลแสนไกล

 

ความรักเป็นการตัดสินใจของสองคน แต่การตัดสินใจครั้งนี้ก็เกี่ยวเนื่องกับคนอีกหลายคนเช่นเดียวกัน

แม้ปราถนาให้การเดินทางในครั้งนี้เป็นการเดินทางที่ไม่มีใครสนใจ แต่ความเป็นจริง ไม่ใช่เช่นนั้น

คนทั้งคู่ตามล่า โดยคนที่ไม่เห็นด้วย ทั้งคู่ดั้นด้นมาจากสิบสองปันนา จนถึงจ.เชียงราย ณ จุดที่เป็น

ดอยนางนอนในปัจจุบัน ความตรากตรำทำให้หนุ่มเลี้ยงม้าจึงพาเจ้าหญิงที่กำลังตั้งครรถ์

หลบซ่อนก่อนตัวเองจะออกไปหาอาหาร

 

เรื่องราวจบลงเมื่อหนุ่มเลี้ยงมาถูกคนที่ติดตามค้นหาองค์หญิง ฆ่าตาย

องค์หญิงก็ปักใจในคำสัญญา เฝ้ารอการกลับมาของชายคนรัก วันแล้ววันเล่า

จนหัวใจกร่อนสลาย  นางจึงใช้ปิ่นปักผมแทงลงบนพระเศียรของตัวเอง โลหิตไหลออกมากลายเป็นแม่น้ำสาย

ส่วนร่างกายที่ตรมเพราะความรักกลายเป็นหิน กลายเป็นภูเขารูปร่างคล้ายผู้หญิง

นอนเหยียดยาวจากทิศใต้จรดทิศเหนือ ที่ชาวบ้านเรียกว่าดอยนางนอน ส่วนท้องที่ตั้งครรถ์อยู่

ก็คือดอยตุงในปัจจุบัน

 

หลายคนบอกว่ามันเป็นเพียงตำนานงมงาย ที่ยึดโยงเอาสภาพภูมิศาสตร์มาผูกเป็นเรื่องราวเท่านั้น

แม้อาจจะไม่ปักใจเชื่อว่า เจ้าหญิงแห่งเมืองสิบสองปันนาจะกลายเป็นหินได้

แต่ก็เข้าใจว่ารสชาติของการรอคอยคนรักให้กลับมา ว่ามันร้าวรานเพียงใด

ผมยังโชคดีที่รู้ว่าความรักของเรามันไม่มีวันกลับมา

แต่สำหรับเจ้าหญิง เธอไม่เคยรู้

 

สายลมที่พัดผ่านดอยนางนอนในบางเวลา จึงหวีดหวิวเกินกว่าใจจะทานทน

 

 

 

**** มีคนถามว่าถนัดเขียนแนวไหน บอกไปสั้นว่าแนวเศร้าๆ

        ต่อให้เป็นคอลัมน์ท่องเที่ยวก็เขียนให้เศร้าได้ แม้ตอนนี้จะมีความสุขก็ตาม****

 

 

 

เขาเล่าให้ฟังว่า กว่าที่จะดาวเคราะห์มันจะทอแสงให้คนบนโลกได้เห็นน่ะ
มันต้องทนรับความร้อนแรงจากแสงดวงอาทิตย์
 
บางคนบอกว่าแสงที่เรามองเห็นคือแสงของดวงดาวก่อนที่มันจะระเบิดออกมา
เพื่อเปลี่ยนเป็นแสงนวลตาให้คนบนโลก

ผมไม่รู้ว่า ดวงดาวดวงหนึ่งจะทนทอแสงได้นานแค่ไหน
วินาทีที่คุณมองเห็นมัน อาจจะเป็นวินาทีสุดท้ายที่มันทอแสงอยู่
 
แต่มันเป็นวินาทีที่มันมีความสุขที่สุด
เมื่อคนรักได้หันมามองและอ่านจดหมายรักที่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตเขียน

Will you marry me?

 

เคยจินตนาการถึงวันแต่งงานของคุณไหม

คุณวาดวันแต่งงานของคุณไว้เป็นแบบไหน

 

เมื่อไหร่จะแต่งงาน? เป็นคำถามที่ผมมักได้ยินบ่อยๆ

ผมยิ้มตอบ แทนที่จะพูดอะไรออกไป

เพราะบ่อยครั้งที่คำพูดมักจะกลายเป็นข้อผูกมัดเรา โดยที่เราไม่ต้องการ

โดยเฉพาะผู้ชายที่ พูดแล้วทำไม่ได้แบบผม

การไม่พูดจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด

แต่ใช่ว่าผมจะไม่เคยฝัน

 

ในความฝัน

ผมฝันไว้ว่า มันจะเป็นงานแต่งงานเล็กๆ ในที่ที่เราเคยนอนมองฟ้าด้วยกันครั้งแรก

ที่ตรงนั้น มีสนามหญ้าเล็กๆ มีต้นดอกลั่นทม ส่งกลิ่นหอมจางๆ ด้านข้างเป็นแม่น้ำสายใหญ่

มีศาลาเล็กๆริมน้ำ สำหรับประกอบพิธี

มีไลน์ค็อคเทล สำหรับแขกไม่เกิน 30 คน

มีวงเครื่องสาย 4 ชิ้นเล่นเพลง Cannon

ไม่มีงานเลี้ยงตอนเย็น ให้ใครต่อใครมาอวยพร

ต่อให้คนทั้งโลกไม่เข้าใจ นั้น ก็ไม่แคร์

 

เป็นพิธีที่ไม่ต้องมีศาสนา

เป็นพิธีที่ไม่ต้องมีพิธีรีตรอง

เป็นพิธีที่มีความรักเราสองคนเท่านั้น ก็พอแล้ว

 

ขอเพียงในสายตาผมมีคุณ

และในหัวใจของคุณมีผม

พิธีใดๆก็ไม่ศักดิ์สิทธิ์เท่า

 

Will you marry me?

 

 

 

 

เคยสงสารคนคุ้ยขยะไหมครับ

 

ถ้าวันหนึ่ง คุณต้องกลายเป็นคนคุ้ยขยะ คุณจะรู้สึกอย่างไรที่มีคนสงสารคุณ คุณอยากให้คนสงสารคุณไหม

 

เป็นคำถามที่ผมตั้งขึ้นมาเล่นๆระหว่างขับรถไปลำปางกับหัวหน้า

 

ไม่... แกตอบผม

 

 

ภาพเซ็ทนี้เป็นภาพที่จำนวนการถ่ายน้อยที่สุด ไม่มีการหยุดถ่าย ภาพออกมาเน่ามาก แต่เป็นเซ็ทที่ชอบมากที่สุด

 

เป็นช่วงสั้นๆที่ได้เดินบนถนนคนเดิน ถนนวัวลาย เชียงใหม่

 

และได้ลองเทคนิคถ่ายภาพใหม่ๆจากกล้องคอมแพ็ค ตัวเก่าๆ ที่ยังทนทายาด

 

 

เพื่อสื่อความหมายว่า

 

Life ชีวิตจำเป็นไหม ที่ต้องมีใครมาสงสาร

 

ขนาดคนธรรมดายังกล้าคุ้ยของเสียเพื่อให้ชีวิตก้าวต่อไป

 

เปลี่ยนความสงสาร เป็นการให้เกียรติดีกว่าไหม

 

 

 

คุณให้เกียรติผม ผมให้เกียรติคุณ

 

ในเมื่อเขายังกระเสือกกระสนให้ชีวิตรอด

 

เก็บคำว่าสงสาร ไปให้คนขี้แพ้ ที่ไม่ยอมทำอะไรจะดีกว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ใครคนหนึ่ในออฟฟิศ ถามผมว่า

 

ถ้าวันหนึ่ง เขาทารอบขอบดวงตาสีดำ ทาริมฝีปากสีดำ ใส่ชุดหนัง เพื่อออกเที่ยวตอนกลางคืน

 

กับเพื่อนๆเป็นกลุ่ม

 

มันแปลกไหม 

 

 

ผมตอบเขาว่า ไม่แปลกหรอก แต่คงจะต้องถามว่า ทำไปเพื่ออะไร

 

เขาบอกว่า เพื่อแสดงถึงความเป็น Individual หรือความเป็นตัวตนของเขาและเพื่อนๆ ความเป็นร็อกที่มันอัดอั้นอยู่ในหัวใจ

 

 

ผมไม่หัวเราะ แต่ไม่เข้าใจว่าสิ่งไหนคือความเป็นตัวตนของคนแต่ละคน

 

 

หันกลับมาดูในสเปซของเพื่อนๆ ผม เพื่อนที่เราเคยรู้จักกันมานาน บางคนอาจจะคบกันมากกว่า 10 ปี

 

ผมเห็นเพื่อนผมที่เคยเล่นหัวกันมา กลายเป็นกวีกันไปหมด

 

บางคนอ่อนไหว บางคนเข้มแข็ง สื่ออกมาในรูปภาษาที่สละสลวย

 

แต่... อันไหนคือตัวตนที่แท้จริงของเพื่อนๆผม

 

 

ผมชอบเพื่อนผมคนที่ใช้คำเหี้ยๆ ใส่กันมากกว่า จะมีใครคนไหนที่ด่าเราว่าไอ่เหี้ย ด้วยความรักแบบนี้อีกแล้ว

 

หวังว่าตัวตนที่แท้จริงของเพื่อนๆ ยังไม่เปลี่ยนไป

 

กูไม่อยากกลายเป็นคนแปลกหน้าของพวกมึง

 

 

 

 

เวปไซต์ของ Mika http://www.mikasounds.com/us/

 

 

ต้นเหตุมาจาก เพลง Grace Kelly ของเขาทำให้เราต้องออกค้นหา

 

อายุเท่ากัน แต่เพลงเขาเจ๋ง ทำนองสวย และเนื้อเพลง คมๆ 

 

ถัดจาก Grace Kelly เราชอบเพลงนี้ต่อ

 

"happy ending"

 

This is the way you left me,
I'm not pretending.
No hope, no love, no glory,
No Happy Ending.

This is the way that we love,
Like it's forever.
Then live the rest of our life,
But not together.

 

Wake up in the morning, stumble on my life
Can't get no love without sacrifice
If anything should happen, I guess I wish you well
A little bit of heaven, but a little bit of hell

 

This is the hardest story that I've ever told
No hope, or love, or glory
Happy endings gone forever more
I feel as if I feel as if I'm wastin'
And I'm wastin' everyday

 

This is the way you left me,
I'm not pretending.
No hope, no love, no glory,
No Happy Ending.

This is the way that we love,
Like it's forever.
Then live the rest of our life,
But not together.

 

2 o'clock in the morning, something's on my mind
Can't get no rest; keep walkin' around
If I pretend that nothin' ever went wrong, I can get to my sleep
I can think that we just carried on

 

This is the hardest story that I've ever told
No hope, or love, or glory
Happy endings gone forever more
I feel as if I feel as if I'm wastin'
And I'm wastin' everyday

 

This is the way you left me,
I'm not pretending.
No hope, no love, no glory,
No Happy Ending.

This is the way that we love,
Like it's forever.
Then live the rest of our life,
But not together.

 

A Little bit of love, little bit of love
Little bit of love, little bit of love [repeat]

I feel as if I feel as if I'm wastin'
And I'm wastin' everyday

 

This is the way you left me,
I'm not pretending.
No hope, no love, no glory,
No Happy Ending.

This is the way that we love,
Like it's forever.
To live the rest of our life,
But not together.

 

 

 

 

 

 

 

 

เวลาทำงาน มักฟังเพลงนี้ซ้ำๆ

 

 

Grace Kelly lyrics by Mika.

 

Do I attract you?
Do I repulse you with my queasy smile?
Am I too dirty?
Am I too flirty?
Do I like what you like?

I could be wholesome
I could be loathsome
I guess Im a little bit shy
Why dont you like me?
Why dont you like me without making me try?

I try to be like Grace Kelly
But all her looks were too sad
So I try a little Freddie
Ive gone identity mad!

I could be brown
I could be blue
I could be violet sky
I could be hurtful
I could be purple
I could be anything you like
Gotta be green
Gotta be mean
Gotta be everything more
Why dont you like me?
Why dont you like me?
Why dont you walk out the door!

How can I help it
How can I help it
How can I help what you think?
Hello my baby
Hello my baby
Putting my life on the brink
Why dont yo like me
[ Grace Kelly lyrics found on http://www.completealbumlyrics.com ]
Why dont you like me
Why dont you like yourself?
Should I bend over?
Should I look older just to be put on the shelf?

I try to be like Grace Kelly
But all her looks were too sad
So I try a little Freddie
Ive gone identity mad!

I could be brown
I could be blue
I could be violet sky
I could be hurtful
I could be purple
I could be anything you like
Gotta be green
Gotta be mean
Gotta be everything more
Why dont you like me?
Why dont you like me?
Why dont you walk out the door!

Say what you want to satisfy yourself
But you only want what everybody else says you should want

I could be brown
I could be blue
I could be violet sky
I could be hurtful
I could be purple
I could be anything you like
Gotta be green
Gotta be mean
Gotta be everything more
Why dont you like me?
Why dont you like me?
Why dont you walk out the door!

 

วันนี้ได้นั่งดูคุณโชค บูลกุล เจ้าของฟาร์มโชคชัย แทะกระดูกไก่ ที่ร้านข้าวซอยเสมอใจ

 

เมื่อวานได้ยินกับหูตอนที่เลขาคุณโชคปฏิเสธอาจารย์ มช.ที่เสนอเลี้ยงข้าว

 

แต่วันนี้เลขาเขาโทรมาถามว่าจะไปทานข้าวด้วยกันไหม ไม่ไปก็บ้าแล้ว

 

 

โอกาส เป็นสิ่งที่ไม่มาง่ายๆ แต่จะมาง่ายยิ่งกว่าถ้าเราแสวงหามันเอง

 

โอกาสในการทานข้าวกับคุณโชคก็เช่นกัน ไม่ใช่ว่าอยู่ๆแกนึกจะชวนเราไปกินข้าว

 

เปล่าเลย... เชื่อหรือไม่ว่า 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา ผมกับเจ้านายหาวิธีการต่างๆนานา เพื่อจะได้คุยกับคุณโชคอีกครั้ง

 

หลังจากที่สัมภาษณ์ไปเมื่อเดือนก่อน สิ้นสุดการสัมภาษณ์วันนั้นคุณโชคบอกว่า คุณเป็นสื่อที่สัมภาษณ์ได้ดีมากๆ แล้วผมจะติดตามผลงาน

 

 

เป็นเรื่องบังเอิญที่เรากำลังมีโปรเจค ใหญ่โปรเจคหนึ่ง

 

และเราอยากเชิญคุณโชค มาเป็นส่วนหนึ่งของโปรเจคนี้อยู่แล้ว ถ้าแกไม่มาเชียงใหม่

 

เราก็จะไปหาแกที่รังสิตอยู่ดี

 

 

นี่คือคำที่เจ้านายสอนผมเสมอ

 

 

ข้าวซอย 2 จานคือระยะเวลาที่คุณโชค คุยกับเราสองคน

 

รู้ตั้งแต่สัมภาษณ์คราวที่แล้ว แล้วว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา

 

คำพูดของแก พูดหนึ่งครั้ง เหมือนแทงที่หัวใจช้าๆ แล้วเอาตีนเหยียบซ้ำอีกที

 

การันตีว่าคมมาก

 

 

"คุณธรรมกับทุนนิยมมันไปด้วยกันไม่ได้ คุณขายเบียร์เป็นหมึ่นสองหมื่นล้าน แล้วคุณก็มาแจกผ้าห่มให้ชาวบ้าน แบบนี้ไม่เรียกว่ามีคุณธรรม"

 

"ผมโชคดีที่ได้มีโอกาสอยู่ในสังคมอื่นที่ไม่ใช่สังคมไทยเพียงอย่างเดียว ผมไม่ได้ชอบฝรั่งนะ แต่ผมชอบที่เขามีความเป็นตัวของตัวเองสูง สังคมไทยเมื่อมีฮีโร่ ทุกคนจะพยายามก็อปปี้ แต่ไม่มีใครพยายามเก่งให้ทัดเทียมฮีโร่คนนั้น"

 

 

 

 

ที่จริงคำคมๆ มีมากกว่านี้ แต่ขออภัยข้าพเจ้าจำได้ไม่หมด มัวทึ่ง

 

การได้ทำงานกับคนแบบนี้ทุกวันคงทำให้เรากลายเป็นอริสโตเติลได้สักวัน

 

 

แต่อย่างน้อยที่สุด เราก็รู้ว่าเขาทึ่งกับการทำงานแบบกองโจรของเรา

 

45 นาทีกับ ข้าวซอย 2 จาน

 

สามารถจุดไฟทำงานให้ผมได้อีกหลายปี เชื่อผมสิ

 

เหมาะที่จะเรียกเสียงกรี้ดจากสาวๆได้มากกว่า

 

เพราะผู้ชายคนนี้เก่ง กว่า "เรน"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mobius Loop : สัญลักษณ์แห่งการรีไซเคิล

 

เคยสังเกตเห็นสัญลักษณ์ลูกศรสีเขียว หมุนไล่กันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ตัวเล็กๆบนภาชนะหรือสินค้าที่เราซื้อบ้างไหมครับ  สัญลักษณนี้เหมือนเป็นเสียงของผลิตภัณฑ์นั้นๆว่า “ฉัน รีไซเคิลได้นะเฟ้ย” หรืออีกนัยหนึ่งก็หมายถึงภาพลักษณ์ขององค์กรที่เป็นเจ้าของสินค้านั้นๆ “เราเป็นบริษัทที่รักและห่วงใยในธรรมชาติครับ” แต่ใช่ว่าใรจะซี้ซั้วเอามาใช้ง่ายๆนะครับ โดน 2 ข้อหาแน่ๆ คือ ให้ข้อมูลสินค้าผิดพลาดและหลอกหลวงผู้บริโภค

 

สัญลักษณ์นี้ถือกำเนิดขึ้น ในช่วงของวันเอิร์ธเดย์ ปี 1970 บริษัทรีไซเคิลกระดาษแห่งหนึ่งได้จดประกวดการออกแบบสัญลักษณ์ลิ่ง ซึ่งแม้เดิมทีจะถูกออกแบบมาเพื่อเป็นสัญลักษณ์ทางการค้า แต่ในที่สุด บริษัท Chicago – based Container Corporation of America ก็ตัดสินใจยกสัญลักษณ์นี้ให้เป็นของสาธารณะ เพราะคำนึงว่าความหมายของ Mobius Loop อันนี้มีคุณค่ามากกว่าจะเป็นสัญลักษณ์ของใครคนใดคนหนึ่ง

 

ลูกศรสีเขียวที่หมุนวนไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดนี้ อาจหมายถึงทุกสิ่งทุกอย่างล้วยมีโอกาสหวนกลับคืนสู่จุดเริ่มต้น แต่เพียงสัญลักษณ์เท่านั้นอาจยังไม่เพียงพอ เพราะโลกยังรอวันที่มนุษยชาติจะร่วมกันหมุนเวลาให้ย้อนกลับไปสู่โลกที่ยังเปี่ยมไปด้วยธรรมชาติบริสุทธิ์อีกครั้ง      

คนนี้เขียนได สนุกดี ชอบๆ

เชียงใหม่ วันที่ความรู้สึกดีๆและเมฆร้ายก่อตัวขึ้นพร้อมกัน

 ตอนประถม เหมือนคลับคล้ายคลับคลา ราวๆกับอาจารย์ภาษาไทยจะเคยบอกว่า

ปล. หมายถึง ปัจฉิมลิขิต

ปล. หมายถึง โปรดอย่าลืม

 ชอบนะ คำว่า โปรดอย่าลืม

 Forget me not. ร้างลากันแล้ว แต่โปรดอย่าลบฉันออกจากความทรงจำของคุณเลย

 เหมือนหนังเรื่อง Eternal Sunshine. ที่พระเอกรู้ว่านางเอกที่เลิกกันไป$กำลังเข้าสู่โปรแกรมลบความทรงจำ

 เขาจึงประชดด้วยการเข้าสู่โปรแกรมลบความทรงจำบ้าง

 แต่ตอนที่โปรแกรมกำลังเริ่มเดินทาง เขาก็เพิ่งรู้ว่า ที่จริงตลอดเวลาที่ผ่านมา มีเพียงคนเดียวที่เขารัก

 จึงเริ่มต่อสู้เพื่อกู้ความทรงจำกับมา ทั้งๆที่ไม่มีวันชนะ

 ย้ำอีกครั้งว่าชอบคำนี้มาก เพราะปัจจุุบันเราใช้คอมพิวเตอร์กันมาก จะลบ จะก็อบ จะพาส

 จนลืมไปว่าเมื่อก่อน เราอาจจะมี ปล.1 ปล.2 ฯลฯ

 

Forget me not อย่าลืมความรู้สึกคุณนะ ว่าวันนี้คุณรักใครอยู่

คนที่ถูกลืมมันเจ็บกว่าคนที่ไม่เคยอยู่ในความทรงจำ

ช่วงนี้ต้องหยิบหนังสือ งานดีไซน์ มาอ่านเยอะมาก

 

เตรียมตัวก่อนจะต้อง เขียนพรีวิว 10 ร้าน เดคอร์ของเชียงใหม่

 

ไปเปิดเจอรูปกาน้ำอลูมิเนียมรูปหนึ่ง เป็นกาน้ำที่ไม่มีอะไรพิเศษ เป็นแค่กาน้ำธรรมดา

 

ต้องใช้แก๊สหรือเตาเป็นตัวให้ความร้อน

 

แต่เป็นความธรรมดาที่อิ่ม

 

อธิบายไม่ได้ แต่ทำให้ชอบในความธรรมดาแบบนี้แหละ

 

ทำให้นึกขึ้นได้

 

บางทีเราพยายามเป็นสิ่งอื่นมากเกินไป เพิ่มประโยชน์ เพิ่มดีไซน์ ฟังค์ชั่นมากมาย

 

เป็นกาน้ำที่มีระบบไฟฟ้าในตัว  กลายร่างเป็นอะไรต่อมากมาย

 

ลืมไปว่าในความธรรมดานี่แหละ คือสุดยอดของสุดยอด

 

ทำหน้าที่ของตัวเองในความเป็นตัวเองให้ดีที่สุด

 

........................................................................................

 

เขียนบล็อคชื่นชมคนอื่นมากมาย

 

แต่ลืมชื่นชมคนใกล้ตัว

 

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนคั่นเวลา ไม่ใช่ตัวแทน หรือส่งผ่านความรักไปถึงใครๆในอดีต

 

แต่เพราะเธอเป็นเธอเสมอมา ผมถึงได้รักหัวปักหัวปำ

 

ในอดีต ผมอาจจะมีฟังก์ชั่นนึกถึงวันเก่าๆของผู้ใช้หลายๆคน

 

แต่นับแต่นี้ไป ผมคือกาน้ำธรรมดา

 

ที่มีหน้าที่ต้มน้ำให้ร้อน และรักคุณคนเดียว

 

จนกว่าฟ้าจะแยกเราออกจากกัน

 

...........................................................................................

ขอโทษที่ข้อความในบล็อกมันทำร้ายคุณ

 

 

 

 

 

ช่วงนี้มีปัญหาเรื่องการควบคุมอารมณ์

 

กลายเป็นคนที่มีอารมณ์รุนแรงอีกแล้ว

 

บางครั้ง บางการกระทำ บางคำพูด ทำร้ายใครหลายคนโดยที่ไม่รู้ตัว

 

............................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

ในประเทศไทย มีคอลัมนิสต์ฟรีแลนซ์คนเดียวที่ประสบความสำเร็จ หาเลี้ยงครอบครัวได้ จากการเขียนคอลัมน์เพียงอย่างเดียว

 

คือ คุณ วินท์ เลียววารินท์

 

นักเขียนในดวงใจหมายเลข 1

 

.............................................................................................................................................

 

เมื่อวานไปลองเสนอขายโฆษณา ที่ร้านอาหารเปิดใหม่แห่งหนึ่ง บนถนนนิมมานเหมินทร์

 

เป็นร้านที่มีโชวผู้ชายในชุดทิฟฟานี่

 

ครั้งแรกที่เห็นอดหัวเราะไม่ได้ ว่าผู้ชายตัวอ้วนพลุงพลุ้ย จะมาใส่ชุดทิฟฟานี่

 

เขาบอกผมว่า

 

เขาไม่ได้เป็นแบบที่ผมคิด แต่เขาทำเพื่อเงิน

 

เงินคือเพื่อนที่ดีที่สุด

 

Yes I think so.

 

..........................................................................................................................

 

มีนิตยสารฉบับหนึ่งจ้างให้เขียนคอลัมน์เกี่ยวกับเศรษฐกิจ

 

4 หน้าต่อฉบับ 1500 บาท

 

ตอนแรกตอบปฏิเสธไป แต่สุดท้าย

 

 

ปล.เกิดปรากฏการณ์ประหลาดเมื่อคอมพิวเตอร์ที่บ้าน ทั้ง 2 เครื่องล้มป่วย

 

คอมที่ออฟฟิศไม่สามารถใช้อินเทอร์เน็ตได้

 

ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ไม่สามารถตอบเมลล์หรืออัพบล็อกได้อย่างรวดเร็ว

 

ดีใจด้วย