happiness is

Will you marry me?

 

เคยจินตนาการถึงวันแต่งงานของคุณไหม

คุณวาดวันแต่งงานของคุณไว้เป็นแบบไหน

 

เมื่อไหร่จะแต่งงาน? เป็นคำถามที่ผมมักได้ยินบ่อยๆ

ผมยิ้มตอบ แทนที่จะพูดอะไรออกไป

เพราะบ่อยครั้งที่คำพูดมักจะกลายเป็นข้อผูกมัดเรา โดยที่เราไม่ต้องการ

โดยเฉพาะผู้ชายที่ พูดแล้วทำไม่ได้แบบผม

การไม่พูดจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด

แต่ใช่ว่าผมจะไม่เคยฝัน

 

ในความฝัน

ผมฝันไว้ว่า มันจะเป็นงานแต่งงานเล็กๆ ในที่ที่เราเคยนอนมองฟ้าด้วยกันครั้งแรก

ที่ตรงนั้น มีสนามหญ้าเล็กๆ มีต้นดอกลั่นทม ส่งกลิ่นหอมจางๆ ด้านข้างเป็นแม่น้ำสายใหญ่

มีศาลาเล็กๆริมน้ำ สำหรับประกอบพิธี

มีไลน์ค็อคเทล สำหรับแขกไม่เกิน 30 คน

มีวงเครื่องสาย 4 ชิ้นเล่นเพลง Cannon

ไม่มีงานเลี้ยงตอนเย็น ให้ใครต่อใครมาอวยพร

ต่อให้คนทั้งโลกไม่เข้าใจ นั้น ก็ไม่แคร์

 

เป็นพิธีที่ไม่ต้องมีศาสนา

เป็นพิธีที่ไม่ต้องมีพิธีรีตรอง

เป็นพิธีที่มีความรักเราสองคนเท่านั้น ก็พอแล้ว

 

ขอเพียงในสายตาผมมีคุณ

และในหัวใจของคุณมีผม

พิธีใดๆก็ไม่ศักดิ์สิทธิ์เท่า

 

Will you marry me?

 

 

 

 

เคยสงสารคนคุ้ยขยะไหมครับ

 

ถ้าวันหนึ่ง คุณต้องกลายเป็นคนคุ้ยขยะ คุณจะรู้สึกอย่างไรที่มีคนสงสารคุณ คุณอยากให้คนสงสารคุณไหม

 

เป็นคำถามที่ผมตั้งขึ้นมาเล่นๆระหว่างขับรถไปลำปางกับหัวหน้า

 

ไม่... แกตอบผม

 

 

ภาพเซ็ทนี้เป็นภาพที่จำนวนการถ่ายน้อยที่สุด ไม่มีการหยุดถ่าย ภาพออกมาเน่ามาก แต่เป็นเซ็ทที่ชอบมากที่สุด

 

เป็นช่วงสั้นๆที่ได้เดินบนถนนคนเดิน ถนนวัวลาย เชียงใหม่

 

และได้ลองเทคนิคถ่ายภาพใหม่ๆจากกล้องคอมแพ็ค ตัวเก่าๆ ที่ยังทนทายาด

 

 

เพื่อสื่อความหมายว่า

 

Life ชีวิตจำเป็นไหม ที่ต้องมีใครมาสงสาร

 

ขนาดคนธรรมดายังกล้าคุ้ยของเสียเพื่อให้ชีวิตก้าวต่อไป

 

เปลี่ยนความสงสาร เป็นการให้เกียรติดีกว่าไหม

 

 

 

คุณให้เกียรติผม ผมให้เกียรติคุณ

 

ในเมื่อเขายังกระเสือกกระสนให้ชีวิตรอด

 

เก็บคำว่าสงสาร ไปให้คนขี้แพ้ ที่ไม่ยอมทำอะไรจะดีกว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ใครคนหนึ่ในออฟฟิศ ถามผมว่า

 

ถ้าวันหนึ่ง เขาทารอบขอบดวงตาสีดำ ทาริมฝีปากสีดำ ใส่ชุดหนัง เพื่อออกเที่ยวตอนกลางคืน

 

กับเพื่อนๆเป็นกลุ่ม

 

มันแปลกไหม 

 

 

ผมตอบเขาว่า ไม่แปลกหรอก แต่คงจะต้องถามว่า ทำไปเพื่ออะไร

 

เขาบอกว่า เพื่อแสดงถึงความเป็น Individual หรือความเป็นตัวตนของเขาและเพื่อนๆ ความเป็นร็อกที่มันอัดอั้นอยู่ในหัวใจ

 

 

ผมไม่หัวเราะ แต่ไม่เข้าใจว่าสิ่งไหนคือความเป็นตัวตนของคนแต่ละคน

 

 

หันกลับมาดูในสเปซของเพื่อนๆ ผม เพื่อนที่เราเคยรู้จักกันมานาน บางคนอาจจะคบกันมากกว่า 10 ปี

 

ผมเห็นเพื่อนผมที่เคยเล่นหัวกันมา กลายเป็นกวีกันไปหมด

 

บางคนอ่อนไหว บางคนเข้มแข็ง สื่ออกมาในรูปภาษาที่สละสลวย

 

แต่... อันไหนคือตัวตนที่แท้จริงของเพื่อนๆผม

 

 

ผมชอบเพื่อนผมคนที่ใช้คำเหี้ยๆ ใส่กันมากกว่า จะมีใครคนไหนที่ด่าเราว่าไอ่เหี้ย ด้วยความรักแบบนี้อีกแล้ว

 

หวังว่าตัวตนที่แท้จริงของเพื่อนๆ ยังไม่เปลี่ยนไป

 

กูไม่อยากกลายเป็นคนแปลกหน้าของพวกมึง

 

 

 

 

เวปไซต์ของ Mika http://www.mikasounds.com/us/

 

 

ต้นเหตุมาจาก เพลง Grace Kelly ของเขาทำให้เราต้องออกค้นหา

 

อายุเท่ากัน แต่เพลงเขาเจ๋ง ทำนองสวย และเนื้อเพลง คมๆ 

 

ถัดจาก Grace Kelly เราชอบเพลงนี้ต่อ

 

"happy ending"

 

This is the way you left me,
I'm not pretending.
No hope, no love, no glory,
No Happy Ending.

This is the way that we love,
Like it's forever.
Then live the rest of our life,
But not together.

 

Wake up in the morning, stumble on my life
Can't get no love without sacrifice
If anything should happen, I guess I wish you well
A little bit of heaven, but a little bit of hell

 

This is the hardest story that I've ever told
No hope, or love, or glory
Happy endings gone forever more
I feel as if I feel as if I'm wastin'
And I'm wastin' everyday

 

This is the way you left me,
I'm not pretending.
No hope, no love, no glory,
No Happy Ending.

This is the way that we love,
Like it's forever.
Then live the rest of our life,
But not together.

 

2 o'clock in the morning, something's on my mind
Can't get no rest; keep walkin' around
If I pretend that nothin' ever went wrong, I can get to my sleep
I can think that we just carried on

 

This is the hardest story that I've ever told
No hope, or love, or glory
Happy endings gone forever more
I feel as if I feel as if I'm wastin'
And I'm wastin' everyday

 

This is the way you left me,
I'm not pretending.
No hope, no love, no glory,
No Happy Ending.

This is the way that we love,
Like it's forever.
Then live the rest of our life,
But not together.

 

A Little bit of love, little bit of love
Little bit of love, little bit of love [repeat]

I feel as if I feel as if I'm wastin'
And I'm wastin' everyday

 

This is the way you left me,
I'm not pretending.
No hope, no love, no glory,
No Happy Ending.

This is the way that we love,
Like it's forever.
To live the rest of our life,
But not together.

 

 

 

 

 

 

 

 

เวลาทำงาน มักฟังเพลงนี้ซ้ำๆ

 

 

Grace Kelly lyrics by Mika.

 

Do I attract you?
Do I repulse you with my queasy smile?
Am I too dirty?
Am I too flirty?
Do I like what you like?

I could be wholesome
I could be loathsome
I guess Im a little bit shy
Why dont you like me?
Why dont you like me without making me try?

I try to be like Grace Kelly
But all her looks were too sad
So I try a little Freddie
Ive gone identity mad!

I could be brown
I could be blue
I could be violet sky
I could be hurtful
I could be purple
I could be anything you like
Gotta be green
Gotta be mean
Gotta be everything more
Why dont you like me?
Why dont you like me?
Why dont you walk out the door!

How can I help it
How can I help it
How can I help what you think?
Hello my baby
Hello my baby
Putting my life on the brink
Why dont yo like me
[ Grace Kelly lyrics found on http://www.completealbumlyrics.com ]
Why dont you like me
Why dont you like yourself?
Should I bend over?
Should I look older just to be put on the shelf?

I try to be like Grace Kelly
But all her looks were too sad
So I try a little Freddie
Ive gone identity mad!

I could be brown
I could be blue
I could be violet sky
I could be hurtful
I could be purple
I could be anything you like
Gotta be green
Gotta be mean
Gotta be everything more
Why dont you like me?
Why dont you like me?
Why dont you walk out the door!

Say what you want to satisfy yourself
But you only want what everybody else says you should want

I could be brown
I could be blue
I could be violet sky
I could be hurtful
I could be purple
I could be anything you like
Gotta be green
Gotta be mean
Gotta be everything more
Why dont you like me?
Why dont you like me?
Why dont you walk out the door!

 

วันนี้ได้นั่งดูคุณโชค บูลกุล เจ้าของฟาร์มโชคชัย แทะกระดูกไก่ ที่ร้านข้าวซอยเสมอใจ

 

เมื่อวานได้ยินกับหูตอนที่เลขาคุณโชคปฏิเสธอาจารย์ มช.ที่เสนอเลี้ยงข้าว

 

แต่วันนี้เลขาเขาโทรมาถามว่าจะไปทานข้าวด้วยกันไหม ไม่ไปก็บ้าแล้ว

 

 

โอกาส เป็นสิ่งที่ไม่มาง่ายๆ แต่จะมาง่ายยิ่งกว่าถ้าเราแสวงหามันเอง

 

โอกาสในการทานข้าวกับคุณโชคก็เช่นกัน ไม่ใช่ว่าอยู่ๆแกนึกจะชวนเราไปกินข้าว

 

เปล่าเลย... เชื่อหรือไม่ว่า 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา ผมกับเจ้านายหาวิธีการต่างๆนานา เพื่อจะได้คุยกับคุณโชคอีกครั้ง

 

หลังจากที่สัมภาษณ์ไปเมื่อเดือนก่อน สิ้นสุดการสัมภาษณ์วันนั้นคุณโชคบอกว่า คุณเป็นสื่อที่สัมภาษณ์ได้ดีมากๆ แล้วผมจะติดตามผลงาน

 

 

เป็นเรื่องบังเอิญที่เรากำลังมีโปรเจค ใหญ่โปรเจคหนึ่ง

 

และเราอยากเชิญคุณโชค มาเป็นส่วนหนึ่งของโปรเจคนี้อยู่แล้ว ถ้าแกไม่มาเชียงใหม่

 

เราก็จะไปหาแกที่รังสิตอยู่ดี

 

 

นี่คือคำที่เจ้านายสอนผมเสมอ

 

 

ข้าวซอย 2 จานคือระยะเวลาที่คุณโชค คุยกับเราสองคน

 

รู้ตั้งแต่สัมภาษณ์คราวที่แล้ว แล้วว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดา

 

คำพูดของแก พูดหนึ่งครั้ง เหมือนแทงที่หัวใจช้าๆ แล้วเอาตีนเหยียบซ้ำอีกที

 

การันตีว่าคมมาก

 

 

"คุณธรรมกับทุนนิยมมันไปด้วยกันไม่ได้ คุณขายเบียร์เป็นหมึ่นสองหมื่นล้าน แล้วคุณก็มาแจกผ้าห่มให้ชาวบ้าน แบบนี้ไม่เรียกว่ามีคุณธรรม"

 

"ผมโชคดีที่ได้มีโอกาสอยู่ในสังคมอื่นที่ไม่ใช่สังคมไทยเพียงอย่างเดียว ผมไม่ได้ชอบฝรั่งนะ แต่ผมชอบที่เขามีความเป็นตัวของตัวเองสูง สังคมไทยเมื่อมีฮีโร่ ทุกคนจะพยายามก็อปปี้ แต่ไม่มีใครพยายามเก่งให้ทัดเทียมฮีโร่คนนั้น"

 

 

 

 

ที่จริงคำคมๆ มีมากกว่านี้ แต่ขออภัยข้าพเจ้าจำได้ไม่หมด มัวทึ่ง

 

การได้ทำงานกับคนแบบนี้ทุกวันคงทำให้เรากลายเป็นอริสโตเติลได้สักวัน

 

 

แต่อย่างน้อยที่สุด เราก็รู้ว่าเขาทึ่งกับการทำงานแบบกองโจรของเรา

 

45 นาทีกับ ข้าวซอย 2 จาน

 

สามารถจุดไฟทำงานให้ผมได้อีกหลายปี เชื่อผมสิ

 

เหมาะที่จะเรียกเสียงกรี้ดจากสาวๆได้มากกว่า

 

เพราะผู้ชายคนนี้เก่ง กว่า "เรน"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mobius Loop : สัญลักษณ์แห่งการรีไซเคิล

 

เคยสังเกตเห็นสัญลักษณ์ลูกศรสีเขียว หมุนไล่กันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ตัวเล็กๆบนภาชนะหรือสินค้าที่เราซื้อบ้างไหมครับ  สัญลักษณนี้เหมือนเป็นเสียงของผลิตภัณฑ์นั้นๆว่า “ฉัน รีไซเคิลได้นะเฟ้ย” หรืออีกนัยหนึ่งก็หมายถึงภาพลักษณ์ขององค์กรที่เป็นเจ้าของสินค้านั้นๆ “เราเป็นบริษัทที่รักและห่วงใยในธรรมชาติครับ” แต่ใช่ว่าใรจะซี้ซั้วเอามาใช้ง่ายๆนะครับ โดน 2 ข้อหาแน่ๆ คือ ให้ข้อมูลสินค้าผิดพลาดและหลอกหลวงผู้บริโภค

 

สัญลักษณ์นี้ถือกำเนิดขึ้น ในช่วงของวันเอิร์ธเดย์ ปี 1970 บริษัทรีไซเคิลกระดาษแห่งหนึ่งได้จดประกวดการออกแบบสัญลักษณ์ลิ่ง ซึ่งแม้เดิมทีจะถูกออกแบบมาเพื่อเป็นสัญลักษณ์ทางการค้า แต่ในที่สุด บริษัท Chicago – based Container Corporation of America ก็ตัดสินใจยกสัญลักษณ์นี้ให้เป็นของสาธารณะ เพราะคำนึงว่าความหมายของ Mobius Loop อันนี้มีคุณค่ามากกว่าจะเป็นสัญลักษณ์ของใครคนใดคนหนึ่ง

 

ลูกศรสีเขียวที่หมุนวนไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดนี้ อาจหมายถึงทุกสิ่งทุกอย่างล้วยมีโอกาสหวนกลับคืนสู่จุดเริ่มต้น แต่เพียงสัญลักษณ์เท่านั้นอาจยังไม่เพียงพอ เพราะโลกยังรอวันที่มนุษยชาติจะร่วมกันหมุนเวลาให้ย้อนกลับไปสู่โลกที่ยังเปี่ยมไปด้วยธรรมชาติบริสุทธิ์อีกครั้ง      

คนนี้เขียนได สนุกดี ชอบๆ

เชียงใหม่ วันที่ความรู้สึกดีๆและเมฆร้ายก่อตัวขึ้นพร้อมกัน

 ตอนประถม เหมือนคลับคล้ายคลับคลา ราวๆกับอาจารย์ภาษาไทยจะเคยบอกว่า

ปล. หมายถึง ปัจฉิมลิขิต

ปล. หมายถึง โปรดอย่าลืม

 ชอบนะ คำว่า โปรดอย่าลืม

 Forget me not. ร้างลากันแล้ว แต่โปรดอย่าลบฉันออกจากความทรงจำของคุณเลย

 เหมือนหนังเรื่อง Eternal Sunshine. ที่พระเอกรู้ว่านางเอกที่เลิกกันไป$กำลังเข้าสู่โปรแกรมลบความทรงจำ

 เขาจึงประชดด้วยการเข้าสู่โปรแกรมลบความทรงจำบ้าง

 แต่ตอนที่โปรแกรมกำลังเริ่มเดินทาง เขาก็เพิ่งรู้ว่า ที่จริงตลอดเวลาที่ผ่านมา มีเพียงคนเดียวที่เขารัก

 จึงเริ่มต่อสู้เพื่อกู้ความทรงจำกับมา ทั้งๆที่ไม่มีวันชนะ

 ย้ำอีกครั้งว่าชอบคำนี้มาก เพราะปัจจุุบันเราใช้คอมพิวเตอร์กันมาก จะลบ จะก็อบ จะพาส

 จนลืมไปว่าเมื่อก่อน เราอาจจะมี ปล.1 ปล.2 ฯลฯ

 

Forget me not อย่าลืมความรู้สึกคุณนะ ว่าวันนี้คุณรักใครอยู่

คนที่ถูกลืมมันเจ็บกว่าคนที่ไม่เคยอยู่ในความทรงจำ

ช่วงนี้ต้องหยิบหนังสือ งานดีไซน์ มาอ่านเยอะมาก

 

เตรียมตัวก่อนจะต้อง เขียนพรีวิว 10 ร้าน เดคอร์ของเชียงใหม่

 

ไปเปิดเจอรูปกาน้ำอลูมิเนียมรูปหนึ่ง เป็นกาน้ำที่ไม่มีอะไรพิเศษ เป็นแค่กาน้ำธรรมดา

 

ต้องใช้แก๊สหรือเตาเป็นตัวให้ความร้อน

 

แต่เป็นความธรรมดาที่อิ่ม

 

อธิบายไม่ได้ แต่ทำให้ชอบในความธรรมดาแบบนี้แหละ

 

ทำให้นึกขึ้นได้

 

บางทีเราพยายามเป็นสิ่งอื่นมากเกินไป เพิ่มประโยชน์ เพิ่มดีไซน์ ฟังค์ชั่นมากมาย

 

เป็นกาน้ำที่มีระบบไฟฟ้าในตัว  กลายร่างเป็นอะไรต่อมากมาย

 

ลืมไปว่าในความธรรมดานี่แหละ คือสุดยอดของสุดยอด

 

ทำหน้าที่ของตัวเองในความเป็นตัวเองให้ดีที่สุด

 

........................................................................................

 

เขียนบล็อคชื่นชมคนอื่นมากมาย

 

แต่ลืมชื่นชมคนใกล้ตัว

 

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนคั่นเวลา ไม่ใช่ตัวแทน หรือส่งผ่านความรักไปถึงใครๆในอดีต

 

แต่เพราะเธอเป็นเธอเสมอมา ผมถึงได้รักหัวปักหัวปำ

 

ในอดีต ผมอาจจะมีฟังก์ชั่นนึกถึงวันเก่าๆของผู้ใช้หลายๆคน

 

แต่นับแต่นี้ไป ผมคือกาน้ำธรรมดา

 

ที่มีหน้าที่ต้มน้ำให้ร้อน และรักคุณคนเดียว

 

จนกว่าฟ้าจะแยกเราออกจากกัน

 

...........................................................................................

ขอโทษที่ข้อความในบล็อกมันทำร้ายคุณ

 

 

 

 

 

ช่วงนี้มีปัญหาเรื่องการควบคุมอารมณ์

 

กลายเป็นคนที่มีอารมณ์รุนแรงอีกแล้ว

 

บางครั้ง บางการกระทำ บางคำพูด ทำร้ายใครหลายคนโดยที่ไม่รู้ตัว

 

............................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

ในประเทศไทย มีคอลัมนิสต์ฟรีแลนซ์คนเดียวที่ประสบความสำเร็จ หาเลี้ยงครอบครัวได้ จากการเขียนคอลัมน์เพียงอย่างเดียว

 

คือ คุณ วินท์ เลียววารินท์

 

นักเขียนในดวงใจหมายเลข 1

 

.............................................................................................................................................

 

เมื่อวานไปลองเสนอขายโฆษณา ที่ร้านอาหารเปิดใหม่แห่งหนึ่ง บนถนนนิมมานเหมินทร์

 

เป็นร้านที่มีโชวผู้ชายในชุดทิฟฟานี่

 

ครั้งแรกที่เห็นอดหัวเราะไม่ได้ ว่าผู้ชายตัวอ้วนพลุงพลุ้ย จะมาใส่ชุดทิฟฟานี่

 

เขาบอกผมว่า

 

เขาไม่ได้เป็นแบบที่ผมคิด แต่เขาทำเพื่อเงิน

 

เงินคือเพื่อนที่ดีที่สุด

 

Yes I think so.

 

..........................................................................................................................

 

มีนิตยสารฉบับหนึ่งจ้างให้เขียนคอลัมน์เกี่ยวกับเศรษฐกิจ

 

4 หน้าต่อฉบับ 1500 บาท

 

ตอนแรกตอบปฏิเสธไป แต่สุดท้าย

 

 

ปล.เกิดปรากฏการณ์ประหลาดเมื่อคอมพิวเตอร์ที่บ้าน ทั้ง 2 เครื่องล้มป่วย

 

คอมที่ออฟฟิศไม่สามารถใช้อินเทอร์เน็ตได้

 

ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ไม่สามารถตอบเมลล์หรืออัพบล็อกได้อย่างรวดเร็ว

 

ดีใจด้วย

 

 

 

ผมนั่งทานข้าวเช้าที่สนามศุภชลาศัย บนจอโทรทัศน์มีหนังเรื่อง เทียน หมี หมี่ 3650 วันที่ฉันรักเธอ ฉายอยู่

 

ภาพยนต์เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมชอบมาก เหมือน Lost in translation เวอร์ชั่นจีน

 

แต่แปลกทีพล็อตเรื่องแบบนี้ เอเชียนำมาทำก่อน

 

 

แม้จะดูซ้ำหลายครั้ง แต่ก็ยังชอบอยู่

 

เรื่องราวเดินผ่านไปจนถึงฉากที่ ตัวละครสองคนมีเซ็กส์กันเพราะความเหงา

 

"อย่าคิดมากเลย มันก็แค่คนขี้เหงาสองคนทำกับข้าวด้วยกัน แค่นั้นแหละ" ผู้หญิงบอกเมื่อฝ่ายชายพยายามทำทุกอย่างเพื่อทดแทน "ร่างกาย" ของเธอ

 

แค่นั้นเองเหรอ เซ็กส์มีค่าแค่นั้นจริงๆเหรอ

 

 

 

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อพบว่า มีผู้หญิงคนหนึงก้มหน้าลงมามอง

 

ภาพกลับด้านของผู้หญิงคนนั้น บอกผมว่า เราลองเป็นแฟนกันไหม ผมรู้ว่าเธอพูดเล่นๆไปงั้น

 

เพราะเราเพิ่งได้รู้จักกันไม่ถึง 20 นาที

 

ผมตอบไปแบบขำขำ "ได้สิ แต่ขอเวลาจีบก่อนนะ เดี๋ยวผิดขั้นตอน" เธอหัวเราะ

 

 

 

 

นับตั้งแต่วันนั้นผมจึงเทียวไล่จีบเธอไปมา เพื่อไม่ให้ผิดขั้นตอน ที่เรากำหนดกันเล่นๆ

 

และดูเหมือนเกมส์นี้จะสนุกสำหรับเราสองคน ในวันที่เราไม่จริงจังกัน

 

แต่มันเริ่มกลายเป็นเรื่องขำไม่ออก เมื่อผมเริ่มรู้สึกว่า

 

ผมกำลังตกหลุมรัก

 

 

 

 

แม้มันจะสั้นๆ แต่มันเป็นช่วงเวลาที่สนุกและมีความสุข

 

ที่จริงเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมแอบมองตอนเรียนอยู่ที่เรียนที่เก่า

 

แต่เธอป็อปเกินไป เด็กเนิร์ดแบบผมเลยไม่อยู่ในสายตาเ